رنگ بهار ، رنگ . بوی هر خاطره ای رو که تو ذهنته ، کمرنگ می کنه . بلبلا رو شاخه های تازه جوونه زده ، سبز و زرد و ارغوانی ، می خونن .هیشکی نمی دونه صدای بلبل چه رنگیه ؟ واسه همینه که هر جا که می خوونه صداش به دل می شینه . صداش از هر قید و بندی ، رهاست. صداش مثه یه ندای گمشده تو دلته ، که همیشه تو رو فریاد می زنه . یه حسی که می دونه کدوم راه رو باید بری ، تا بهش برسی . اما انگار هنوز برگای سال پیش از رو شاخه های ذهنت ، نریخته ! هنوز فرصت واسه جوونه زدن هست ! اگه خوب دقت کنی می بینی که بهار ادامه خوته ! تا خالا فکر کردی چرا نیلوفر رو آب می شکفه . تا حالا به این گل قشنگ ، که انگار یه راز تو دلشه خوب نیگا کردی ؟! تا حالا زیر نور مهتاب به سایه روشن گلبرگای نیلوفر ، که رو آب می رقصن زل زدی ؟ می دونی ماه خاطرشو خیلی می خواد ! می دونی چرا ریشه های نیلوفر ، به جای اینکه تو خاک باشه ، رو آبه ! نه بند ِ زمینه ، نه قفل ِ آسمون . تنها و رهاست . زیبا و کامله ! نیلوفر همیشه تو برکه های اروم و ساکت می شکفه ! نه تو رودخونه های پر جنب و جوش . هر جا نیلوفر هست ، سکوتم هست . صدای آب ، خاموشه ! واسه دیدن ، واسه یاد گرفتن ، واسه رها شدن ، واسه همیشه تازه شدن ، باهاس بتوونی ، های و هوی درونت رو خاموش کنی . باهاس بتونی کبوترای فکر و خیال دلت رو ، پر بدی. تا سکوت نباشه ، نمی شه بی واسطه دید . اگه تو وجودت مثه بازار مسگرا غوغاست ، هر کی ساز خودشو می زنه ، بی تابی و عجله داری ، همیشه هولی . باهاس بتوونی یه فرصتی به خودت بدی ، تا وقتش برسه . وقتی دلت یاد گرفت چه جوری ، آروم بگیره . چه جوری ساکت بشه ، رو صفحه زلال و صافش می توونی شکفتن گل نیلوفر رو ببینی . وقتی دیدیش یه حسی مثه عشق تو وجودت جون می گیره ، پوسته سخت و سفت انتظار رو می شکنه ، از توش یه جوونه بیرون می آد . یه جوونه که رو صفحه دلت می شکفه. بعد از اون لحظه مثه نیلوفر آب از سرت گذشته !!! واسه همیشه عاشقی !!بهار همون نیلوفر خاکه ، که پس از یه زمستون ، انتظار گل می کنه . بهار حاصل سکوته زمینه ، تو سرمای سخت و سرد زمستون بهار دیدن خون گرم خاکه . بهار رقص خاموش و بی صدای زمینه ، واسه تا ابد شاد زیستن . راستی چرا سکوت اینقدر سخته ؟ چرا اگه حرف نزنیم انگار ، یکی بیخ حلقمون رو فشار می ده ؟ چرا پیش از شنیدن ، همیشه آماده جوابیم ؟ چرا واسه حرف زدن همیشه بی تابیم ... شاید واسه اینه که می خوایم از سکوت درونمون فرار کنیم ، سکوت درون به هر کسی راستشو می گه . هر عیب و ضعفی که داشته باشه ، رو می کنه. سکوت درون بهت می گه ، تو چرا خودت رو پشت حرفات ، شعرات ، کتابات پنهون می کنی ! راز بی قراریت رو فاش می کنه . وقتی توونستی با سکوت بارها و بارها جلوی آتیش خشم و غضب و نفرت رو بگیری اون وقت یه احساس لطیفی ، روحت رو نوازش می کنه. احساس احترام به خودت ، احترام به خواست و روش دیگران، به خودت می گی : " راستی ، چه قضاوت های نادرستی که می شد با سکوت، گفته نشه . چه دل ها که می شد با سکوت به هم نزدیک تر بشن . پس می شه از راه سکوت به حقیقت رسید . به این حقیقت که سکوت نا توانی نیست ، قدرته ! توان یه نوع عمل کردنه ، استعداد یاد گرفتنه . سکوت قادره خیلی کارا ازش سر بزنه . هر کسی نمی تونه به جا و به وقت و با خواست و اراده سکوت کنه ... باز هم گم شدم تو کوچه باغها ، حالا حتی راه خونه رو هم به یاد ندارم . ای کاش تو این بهار که مثل هیچ بهاری نیست تو هم عاشق بشی . تو هم تو خودت گم بشی . نترس از پیدا کردن خودت . رفتن و گاه و بی راهه رفتن ، بهتر از نرفتن و به گل نشستنه. برو به درختا سر بزن . زمین هیشه یه حرف تازه واسه گفتن داره . یه فصل سکوت کرد . یه فصل خاموش و سرد ، فقط نگاه کرد . یادت باشه به نیلوفر نگاه کنی ! به قول نیلوفر بذار آب از سر ما بگذره . بذار عشق یه روزی از ما تر بشه ! بذار تو هم عاشق بشی !!!!

نوشته شده در پنجشنبه هفدهم آذر 1390ساعت 22:4 توسط وحید | |